QR kod, 1994 yılında o dönem Toyota'nın bir yan kuruluşu olan Japon şirketi Denso Wave tarafından, otomobil parçalarını üretim hattında normal barkoddan çok daha hızlı takip edebilmek için geliştirildi. Klasik bir barkod en fazla yirmi küsur rakam saklayabiliyor ve neredeyse dümdüz karşıdan okutulması gerekiyordu; şirketin tasarladığı iki boyutlu ızgara ise çok daha fazla veri barındırabiliyor ve neredeyse her açıdan saniyenin çok küçük bir bölümünde okunabiliyordu — "Quick Response" (Hızlı Yanıt) adı da buradan geliyor.
Köşedeki üç kare — konum belirleme işaretleri
QR kodun dört köşesinden üçünde bulunan büyük kareler, konum tespit desenleridir. Bu desenler sayesinde tarayıcı, görüntü döndürülmüş ya da açılı çekilmiş olsa bile kodun yönünü anında belirleyebilir — kare bulunmayan dördüncü köşe ise tarayıcıya kodun hangi tarafının "yukarı" olduğunu gösterir.
Hata düzeltme seviyeleri
QR kod, verinin ne kadarının bozulabileceğini ve kodun yine de okunabilir kalmasını belirleyen dört hata düzeltme seviyesi sunar: L, M, Q ve H. En yüksek seviye olan H, bozulan verinin yaklaşık %30'unu geri kazanabilir; bu yüzden kodun ortasına bir logo yerleştirmek, deseni kısmen kapatsa bile taramayı bozmaz.
Ne işe yarar
- Bir bağlantı, Wi-Fi ağı veya kartvizit için hızlıca QR kod oluşturmak.
- Kod küçük boyutta ya da logolu basılacaksa yeterli bir hata düzeltme seviyesi seçmek.
- Kısmen hasarlı veya kirli bir QR kodun neden yine de okunabildiğini anlamak.
Restoran menülerinden etkinlik biletlerine
QR kodun gündelik kullanımı restoran menülerinde büyük bir ivme kazandı, ama asıl gücü esnekliğinde: aynı format bir dijital menüye yönlendirebilir, bir konser biletinin doğrulama verisini taşıyabilir ya da bir Wi-Fi şifresini paylaşabilir. Hepsinde mekanizma birebir aynıdır — yalnızca ızgaranın içine kodlanan metin değişir.