„1 złoty", „2 złote", „5 złotych" — polski rzeczownik po liczebniku ma nie dwie, lecz trzy różne formy, a wybór między nimi zależy od ostatniej cyfry liczby i wcale nie jest tak prosty, jak wygląda na pierwszy rzut oka.
Trzy formy zamiast dwóch
Po liczbie kończącej się na 1 (oprócz 11) używa się formy mianownikowej liczby pojedynczej: „21 złoty". Po liczbach kończących się na 2, 3, 4 (oprócz 12, 13, 14) — formy „paucal": „22 złote", „23 złote". We wszystkich pozostałych przypadkach, w tym 11–14 oraz liczbach kończących się na 5–9, 0 — formy dopełniaczowej liczby mnogiej: „25 złotych", „11 złotych". To dokładnie ten sam mechanizm, co w rosyjskim czy ukraińskim, ale ze swoimi wyjątkami leksykalnymi w każdym języku z osobna.
Rodzaj liczebnika „jeden" zmienia się razem z rzeczownikiem
„Jeden" ma formy rodzajowe: „jeden dolar" (rodzaj męski), „jedna złotówka" (żeński), „jedno euro" (nijaki) — i ta zgodność przenosi się na całą liczbę, więc 21 000 to „dwadzieścia jeden tysięcy", gdzie forma liczebnika przy rzeczowniku „tysiąc" musi być poprawna niezależnie od reszty kwoty.
Do czego to się przydaje
- Automatyczne generowanie kwoty słownie na fakturach, umowach lub czekach.
- Sprawdzenie, czy własny konwerter poprawnie wybiera jedną z trzech form rzeczownika.
- Szybkie uzyskanie tekstowego zapisu liczby bez ręcznego wpisywania.
Zapis słowny jako zabezpieczenie na dokumentach
Na czekach i wekslach kwota słowna obok cyfr nie jest formalnością — w razie rozbieżności to zapis słowny jest zwykle rozstrzygający, właśnie dlatego, że dopisanie jednego zera do cyfry jest dużo łatwiejsze do niezauważenia niż zmiana całego zdania.