Kod QR wynaleziono w 1994 roku w japońskiej firmie Denso Wave, wówczas spółce zależnej Toyoty, aby śledzić części samochodowe na linii produkcyjnej szybciej, niż pozwalał na to zwykły kod kreskowy. Standardowy kod kreskowy mieścił zaledwie dwadzieścia kilka cyfr i wymagał niemal prostopadłego skanowania; zaprojektowana przez firmę dwuwymiarowa siatka mogła pomieścić dużo więcej danych i dawała się odczytać niemal pod dowolnym kątem w ułamku sekundy — stąd nazwa „Quick Response".
Trzy kwadraty w rogach — znaczniki pozycji
Trzy duże kwadraty w trzech z czterech rogów kodu QR to wzory wykrywania pozycji. Dzięki nim skaner natychmiast rozpoznaje orientację kodu, nawet jeśli obraz jest obrócony lub sfotografowany pod kątem — czwarty róg, bez kwadratu, wskazuje skanerowi, która strona jest „górą".
Poziomy korekcji błędów
Kod QR obsługuje cztery poziomy korekcji błędów — L, M, Q i H — które określają, jaki procent danych może zostać uszkodzony bez utraty czytelności kodu. Najwyższy poziom H pozwala odzyskać nawet około 30% uszkodzonych danych, dlatego logo można bezpiecznie umieścić na środku kodu, zasłaniając część wzoru.
Do czego się to przydaje
- Szybko wygenerować kod QR dla linku, sieci Wi-Fi lub wizytówki.
- Dobrać odpowiedni poziom korekcji błędów, jeśli kod będzie drukowany w małym rozmiarze lub z logo.
- Zrozumieć, dlaczego częściowo uszkodzony lub zabrudzony kod QR wciąż da się zeskanować.
Sieć Wi-Fi bez przepisywania hasła
Jednym z najbardziej praktycznych zastosowań kodu QR jest udostępnianie sieci Wi-Fi bez wpisywania hasła ręcznie. Kod koduje w jednym uporządkowanym ciągu tekstu nazwę sieci, typ zabezpieczeń i hasło; aparat w telefonie odczytuje ten ciąg i automatycznie łączy urządzenie z siecią, nawet jeśli hasło zawiera długi zestaw wielkich liter, cyfr i znaków specjalnych.